تارا و فوتبال

تارا برای فوتبال دیدن و طرفداری از تیم ها یه روش خوب داشت، اول بازی که هنوز گل رد و بدل نشده بود طرفدار تیمی می شد که رنگ مورد علاقه اش رو پوشیده بود. در ادامه ی بازی طرفدار تیمی می شد که گل زده و بعدش هم گل بیشتر زده بود و نهایتا طرفدار تیمی بود که می برد. از وقتی تراکتور با استقلال بازی داشت شروع کرده بود به جانبداری از تیم تهرانی و دلش می خواست تیم تهران برنده بشه (چون خودش هم تهرانیه!). بازی استقلال و سایپا دیدگاه تارا را به کلی عوض کرد. تارا احساس کرد که تیم های داخلی برد وباختشون خیلی حساب شده نیست و ارزش طرفداری ندارند: دیگه برام مهم نیست کی می بره. من فقط بازیهایی رو می بینم که بین کشورها باشه نه بین شهرها! بازی بین اصفهان و تهران و یا بین شهرهای دیگه برام مهم نیست. من بازی بین کشورهایی رو می بینم که ایران هم توش باشه . مثلا بازی آلمان و استرالیا هم مهم نیست. بازی ایران با کشورهای دیگه فقط برام مهمه. دوست دارم همیشه تیم ایران برنده بشه.

روز امیدوار کننده

 داشتم تو مهد دفترمو نگه مي‌کردم، به صفحه‌اي رسيدم که تو مي‌خواستي رنگش کني ولي من  بلند بهت گفتم که چرا داري رنگ مي‌کني (به عبارتي سر مامانش داد زده!) . اول مي‌خواستم از ناراحتي گريه کنم که چرا با مامان بلند حرف زدم، بعدش با خودم گفتم اونجوري که فايده نداره، بهتره دختر خوبي بشم و حرفاشونو گوش کنم.

با اين تصميم تارا ما روز رويايي و خوبي  را تجربه کرديم، لباسها سرجاشون بودند، لجبازي به صفر رسيده بود و باشه بيشترين لغت استفاده شده توسط  تارا بود. سلام و خسته نباشيد و دستت درد نکنه و لطفا هم ما را به ذوق آورد. اما اين رفتار فقط  دو روز طول کشيد و اثراتش در حال محو شدن است. حداقل حسنش اين بود که ما فهميديم که تارا حرفهاي ما را مي فهمد! 

 

 

حاصل سحرخیزی

تارا اول صبح درخواست نوشتن يه جوک تو وب لاگش کرده:

يه روز يه آقايي به يه آقاي ديگه مي‌گه اونقدر خوابيدم خسته شدم. اون يکي مي‌گه: خوب بازهم برو بخواب که خستگيت در شه.

 

مسافرت ارومیه

ارومیه آذر ۱۳۹۰

 

تارا و دوستاش در مهد کودک شکوفه های باغ کشاورزی

تارا در اولین روز پیش دبستانی مهر ۱۳۹۰

تارا چابکسر مهر 1390

چند تا عکس نسبتا جدید از تارا

تارا کنار تابلوی کلاژی که در کلاس های کانون درست کرده تابستان ۹۰

تارا و نیکی و آنیتا در کلاس های کانون تابستان ۹۰

بدون عنوان

سال ديگه اين موقع مي‌تونم بخونم ديگه هي بهتون نمي‌گم برام بخونيد. همه کتابامو هم خودم مي‌خونم.

هر روز براي تولد 6 سالگيش يه نقشه مي کشه و درخواست‌هاي مختلفي مطرح مي‌کنه. ما هم فعلا با باشه راضيش مي‌کنيم و منتظر گذر زمان هستيم.

قانون شکني‌هاي تارا ادامه داره. اعداد رو از راست مي‌نويسه و در جواب اعتراض ما: من دوست دارم اينجوري بنويسم. حالا همه از راست بنويسن مگه چي مي‌شه؟ حالا قانونش اينجوري باشه که از راست بنويسيم...اصطلاح big debater  بيبي سنتر بدادمون مي‌رسه و در برابر بحث‌هاش سکوت مي‌کنيم.

خيلي دلش مي خواد ترکي ياد بگيره و بفهمه من و آنا با هم چي مي‌گيم.  پا رو فراتر هم گذاشته: مامان يه روز بهم ياد بده که ترکها حرفهاشونو چه جوري مي‌نويسن. مثلا فارسي ب اينجوريه، انگليسيش هم اينجوريه، ترکيش چه جوريه؟ خوشحال شدم که مهارت زبانيش بالا رفته.