در دوران بچگی ما شبه شعرهایی رایج بود مثل "دوچرخه- سبیل بابات می چرخه" یا "هفتاد- یه برفی افتاد" یا " لوبیا- فردا زود بیا" ما هم از اون جایی که می خواستیم این عبارات زیبا و دلنشین! نسل به نسل انتقال پیدا کنه اونارو به تارا یاد دادیم و الحق و الانصاف تارا هم با یکی دوبار تکرار کردن اونارو حفظ کرد. منتهی حالا تارا هنر به خرج میده و وقتی میگیم دوچرخه میگه: یه برفی افتاد یا وقتی میگیم هفتاد میگه: سبیل بابات میچرخه یا میگه تارا افتاد و خلاصه جای کلمات رو بسرعت با هم عوض میکنه و یه چیز دیگه تحویل میده. و اما ما مثل همیشه کلی کیف میکنیم که ببین چقدر با هوشه

جدیدا تارا یاد گرفته جهت حروفی را که برای سنجش بینایی استفاده می شه (ایی انگلیسی) تشخیص بده البته مامانش زحمت کشیده تا موضوع رو به تارا حالی کنه ولی تارا هم انصافا خوب یاد گرفته و تا حروف رو نشونش میدی با دست جهت حروف رو نشون میده که مثلا بالا یا چپ و ... تازه وقتی میخواد هنرنمایشو به اوج برسونه جهت حروف رو با پا نشون میده و منتظر تشویق میشه که ما هم طبق روال معمول حسابی براش دست میزنیم. علاوه بر اینها تازگی ها خیلی دوست داره که تو صحبت های خانوادگی شرکت کنه و وقتی بابا و مامانش دارن با هم صحبت میکنن یکدفعه  شروع میکنه یک موضوعی رو که فکز میکنه بر ما هم جالبه بصورت دست و پا شکسته شرح میده مثلا میگه دیدی تارا تاب سوار شد یا میگه "تارا بد لولو (شکلات) میخواد" یعنی تارا امروز دختر خوبی نبود و هی درخواست شکلات میکرد. وقتی هم لغت کم میاره یه حروف غلطی و نامفهومی رو دنبال هم ردیف میکنه و با آب و تاب شرح میده تا بهش توجه کنیم و اون رو هم شریک صحبت کنیم.